Visit to Mumbai day 5: 25 juli

Plotseling wordt er op de deur geklopt. Knaapje brabbelt wat maar ik doe de deur niet open. Ik heb afgelopen nacht een paar uur kunnen slapen. Voorzichtig toch maar weer naar de in de badkamer gegaan. Even controleren op kakkerlakken, gelukkig hij is weg… Snel onder de koude douche, de boiler stond uit….. Ontbijten durfde ik ook niet aan. Erg sneu voor knaapje. Hij had al een ontbijt voor mij klaargezet. Ik ben gewoon weggegaan met mijn koffers in mijn hand. Knaapje snapte er niets van.

Ik heb mijn vandaag met pijn en moeite door de training heen geworsteld. Gelukkig was het contact met de deelnemers erg goed. We kenden elkaar nu drie dagen we waren meer aan elkaar gewend. Er werden ook hele goede vragen gesteld. Toch weer erg leuk dat de mensen enthousiast zijn en dat er goede discussie ontstaan waardoor ik zelf ook weer nieuwe ideeën en inzichten krijg. Leuk!

Tijdens de dag is er mijn nieuwe hotel geregeld. Nog even geprobeerd naar een heel luxe hotel gegaan. Helaas net niet gelukt in verband met budget enzo. Dan maar naar een ietsje minder luxe hotel.

Bij aankomst van het hotel was ik weer onder de indruk. Dit hotel is ook heel luxe. Echt wel boven mijn verwachting. Iets duurder als het eerste hotel, maar zeker 2x zo luxe. Dit hotel is zeker niet een suf oubollig hotel uit de jaren tachtig. Wel dichtbij het vliegveld, ik kan het zien vanuit mijn hotelkamer, maar totaal geen last van het geluid. Ik ben weer helemaal blij.

Ik besluit om eerst maar even te douchen en dan even kort te slapen voordat ik ga dineren in het hotel………..

Hier de foto’s het pokeren.

Visit to Mumbai day 4: 24 juli

Afgelopen nacht goed geslapen. Zoals gewoonlijk wordt ik wakker gebeld omdat de taxi voor de deur staat. Deze ochtend ga ik uitchecken, dus ik moet snel mijn spullen nog even inpakken. Daarna nog even snel ontbijten en dan de taxi in.
Vandaag ben ik nogal moe. Komt waarschijnlijk doordat ik om 00:30 nog met een collega uit Nederland zat te bellen hoe ik in godsnaam de software aan de praat krijg die ik vandaag gebruik als demo en als cursusmateriaal. Uiteindelijk is me dat dan toch gelukt.
De training ging goed vandaag. In een piepklein en warm lokaal hebben de deelnemers lekker kunnen oefenen. Kon ik voor het eerst een indruk krijgen van het niveau van de deelnemers.
Na het werk ben ik naar het appartement gegaan. Voordat ik dat in detail ga vertellen: BEDANKT LEE!!!!!

Dus ik naar het appartementcomplex. Het appartementencomplex zijn een aantal flats waarvan een aantal appartementen door een verhuurbedrijf worden verhuurd. Ik ging eerst naar de receptie. Dit was een appartement op de 16e verdieping. Een en ander werd geregeld. Gelukkig kon Lee hierbij helpen.

Wat grappig is dat beneden een klein tafeltje waar de portier zit. Je stapt in de lift waar de lift medewerker staat. Totaal nutteloos. Hij verstaat je toch niet, dus is het sneller om zelf op het knopje te drukken.

Hierna ben ik naar mijn appartement gegaan. Lee was naar zijn eigen appartement gegaan. Een jongen doet de deur open ‘Welcome Sir’ en nog wat Indiaas gebrabbel. Hij liet me mijn kamer zien. Blijkbaar heb ik geen heel appartement gehuurd, maar een kamer in een appartement. Even later kwam er nog iemand binnen, een medewerker van Capgemini Pune (India), die de andere kamer huurt. Ook de jongen, hierbij gedoopt tot knaapje…, woont in dit appartement. Knaapje doet alles voor je. Eten koken, wassen etc.

Toch nog even luxe wezen eten buiten de deur. Samen met Lee in een riksja naar het restaurant gegaan. In een of andere lounge restaurant hebben we het duurste besteld op de kaart. Beide hadden we een hele kreeft opgegeten……

Nog steeds in een shock ben ik uiteindelijk in het appartement naar mijn bed gegaan. De airco maakt zoveel herrie dat ik deze ’s nachts maar uitdoe. Ook veel herrie van overvliegende vliegtuigen. Als ik midden on de nacht nog niet slaap heb ik besloten om morgen ochtend uit te checken en al mijn spullen mee te nemen. Morgen slaap ik weer in een goed hotel. Het maakt me niet uit dat het nog niet geregeld is, hier blijf ik niet meer!

Toch nog even midden in de nacht naar het toilet. Ik schrik me het lazerus, een grote kakkerlak van een ongeveer tien centimeter rent weg. Ik ben echt een mietje, durf niet eens meer een foto te maken

Hier de foto’s van het appartement. Natuurlijk staat ‘knaapje’ er ook op….

Visit to Mumbai day 3: 23 juli

Ook vandaag zo goed als geen regen. Vroeg in de ochtend schijnt het even hard geregend te hebben. Tijdens de monsoon – het regenseizoen – van dit jaar, is te weinig regen gevallen. Je zou verwachten dat iedereen hier blij mee is. Het tegendeel is waar. Doordat er te weinig water is gevallen hebben de energiecentrales te weinig energie kunnen genereren. De grote fabrieken mogen al verplicht 8 uur geen energie energie gebruiken per week. De krant van vandaag – de Indian Times – meld dat er nog een extra ‘cut of energy’ gaat komen voor de grote bedrijven. Daarnaast wacht iedereen op de regen aangezien dit de enige maanden zijn om het watervoorraad weer op peil te kunnen krijgen. Het is dus nogal een big issue dat er te weinig regen valt.

Op het werk heb ik zitten klagen over het restaurant van het hotel. Mijn collega raad mij een ander hotel aan. Of eventueel hetzelfde complex als waar hij zit. Dit is geen hotel, maar een appartementencomplex. Ik ga voor het appartementencomplex!

Vandaag ook meteen de eerste trainingsdag. Vanwege ruimtegebrek zijn we in een heel piepkleine ruimte gezet. Daarbij staan alvast de computers in de weg die we morgen pas nodig hebben. Uiteindelijk paste alle 15 deelnemers erin.

Vandaag heb ik gedineerd in een of andere heel luxe chinees / thais restaurant. Hier heb ik overheerlijke dim sums gegeten. Toch een stuk beter dan het matige restaurant van het hotel. Daarbij is het uitzicht vanuit het hotel restaurant ook erg interessant. De ramen zijn aan de buitenkant afgeplakt met plastic dekzeilen. Ze zijn buiten het hotel aan het verbouwen. Alles bij het buitenzwembad is ook geheel afgeplakt met plakplastic. Alleen het zwembad zelf is niet afgeplakt. Je kunt dan ook zwemmen met uitzicht op allemaal plastic zeilen.
Direct buiten het restaurant heb ik voor het eerst op de straat iets gegeten. Mijn collega raadde mij de ‘pane’ of iets dergelijks aan. Dit schijnt te helpen met je spijsvertering. Pane is een blad – ik denk van een boom ofzo – met hierop allerlei kruiden en smeerseltjes. Ik heb totaal geen idee wat er op gesmeerd en gestrooid wordt. Na een halve hap heb ik het maar weggegooid…..
Aangekomen bij het hotel wil ik nog even een foto maken van de pianoman. Helaas is hij er vandaag niet. Gisteren avond liep ik in de lobby. Er zat hier een man te spelen op een electrische piano. Hij speelde van die ouderwetse muziek in een langzaam tempo. Toen hij mij zag ging hij rechtop zitten en plotseling ging het tempo van de muziek omhoog. Erg grappig om te zien. Sneu voor die man dat hij voor een lege lobby moet spelen….

Een aantal foto’s de training

Visit to Mumbai day 2: 22 juli

Vanmorgen ben ik met goede moed opgestaan. Wat zal deze dag mij brengen? Dit enthousiasme ebde snel weg toen ik me realiseerde dat de wekker eigenlijk om half vier in de ochtend is afgegaan. Omgeschakeld naar de tijd van India was ik nog niet, de wekker gaf netjes 07:00 aan. Ik sliep wel netjes om half elf. Maar ja dat is wel 02:00 op de wekker.

Toch met frisse moed opgestaan om heerlijk te kunnen genieten van het continental breakfast van het hotel. De gebakken aardappeltjes heb ik overgeslagen, de vage substanties en de andere lekkernijen met vreemde tekens ook. Het geroosterde broodje met jam was wel herkenbaar en goed te eten als je honger hebt.

De taxi was op tijd. Ik werd netjes naar de taxi toe begeleid door een of andere zigeuner in een wit pak, een rode band om zijn middel en een vage witte hoed op. Deze portier kwam volgens mij uit een sprookjesverhaal. Kan vast later wel het sprookje nog uitvinden. De taxi bracht mij netjes bij Capgemini. Ik vroeg tussentijds de chauffeur om te stoppen bij de geldautomaat vlakbij Capgemini. Hij knikte ja, brabbelde nog wat, en begon plotseling te bellen met zijn gsm. Op zich is dat ook al een leuke gewaarwording: Het verkeer in Mumbai moet je eens meemaken. Heel veel getoeter, iedereen rijdt langs- en om elkaar heen. Plotseling wordt er gekeerd op de weg. Afstanden van enkele centimeters tussen de voertuigen blijkt normaal te zijn. Zo mogelijk wurmen allerlei opgevoerde brommers zich overal toeterend tussendoor. Plotseling gaf de chauffeur mij de telefoon. Een Engels sprekende dame aan de andere kant vroeg of ik de vraag in het Engels wilde herhalen. Ik legde de dame in kwestie uit dat ik naar een geldautomaat wilde. Daarna gaf ik de telefoon aan de chauffeur. Met een hand aan het stuur brabbelde hij wat en manoeuvreerde hij door de ondertussen ontstane file. Uiteindelijk ‘yes, yes, yes I understand’ naar mij. Ik werd netjes afgezet bij Capgemini. De geldautomaat heb ik niet gezien.

Uiteindelijk bij Capgemini. Voor de insiders onder ons, ik was in Mumbai 3, een grote fabriekshal vol met cubicles en zachtjes pratende mensen. Hier werd ik hartelijk ontvangen. Netjes wat handjes geschud van de leden van het Indiase team. Tijdens de meeting moet ik wel oppassen met mijn directheid. Ik vermoed dat ze wel blij zijn dat ik het initiatief nam in de meetings, zeker weet ik het niet. Ze staarden me allemaal aan alsof ik superman was en het wel even zou vertellen. Nou dat heb ik dan maar gedaan. Het waren vriendelijke meetings. Goede vragen werden gesteld. Helaas begreep ik de meeste vragen niet meteen. Dat lag vooral aan mij. Mijn oren zaten nog dicht van het vliegtuig en de verkoudheid van alle airco’s. Ook door mijn eigen gebrekkige kunde van de Engelse taal. Voor de zekerheid heb ik nog gevraagd wat ze van mijn Engels taalgebruik vonden. Ze vonden het natuurlijk uiterst goed….

Bij de lunch heb ik mijn eerste Indiase eten ooit gegeten. Op zich moet je niet veel verwachten van een bedrijfskantine. Daarbij zaten we in het luxe deel, een buffet waar je zelf kon opscheppen en waar de kok persoonlijk wat uitleg gaf. Wel vreemd, je moet een trappetje af, net zoals in een café als je naar de toiletten moet. Maar daar was het luxe deel. Netjes fris wit betegelt, tl lichten erbij en natuurlijk plastic tafelzeiltjes. Het eten was wel erg lekker, beter als de magnetron maaltijden in het hotel.

Ik werd de hele dag gestoord door sms’jes. Niet omdat ik zoveel vrienden heb maar omdat IDEA, de provider in India, acht keer dezelfde welkomst sms verstuurd heeft met de tekst ‘IDEA understand your needs & strive to give you BEST ROAMING EXPERIENCE’. Daar wordt je niet blij van. Blijkbaar begrijpen ze niet wat ‘your needs’ zijn. Hoewel…. Ook de sms’jes van mijn vriendinnetje ontvang ik meerdere malen dubbel….

De terugweg naar Capgemini duurde ongeveer 45 minuten. Soms zag ik een koe op de weg liggen. Vaak staan er allerlei mensen langs de weg te kletsen met elkaar. Overal wurmen motoren tussen de voertuigen door. En als het dan toch blijkt dat er een opstopping is op de weg dan draaien auto’s gewoon om en rijden dan op de rechterbaan van de weg gewoon weer door. Voor Europeanen niet een zodanig probleem. In India waar iedereen links hoort te rijden betekent het dat je gewoon op een 3- baans weg aan het spookrijden bent. Blijkbaar normaal, beetje toeteren en gewoon doorgaan. Oh ja, op 3-baans wegen (of waren het 2-baans wegen…) kun je best met meerderen naast elkaar rijden. Ongeveer 2 auto’s, 3 van 3 wielerige open taxi’s en nog een handjevol met motoren. De weg is op sommige plekken opengebroken. Voertuigen rijden kris kras langs elkaar heen. Iedereen toetert naar elkaar. Wel grappig is dat ik niemand uit zie stappen en nutteloos begint te schreeuwen, evenals de middelvinger heb ik totaal niet gezien. Zouden ze hier veel socialer zijn dan in Nederland of hebben ze die fase al gehad?

Nu zit ik lekker in mijn hotelkamer. Ik heb zonet heerlijk genoten van niet gare groenten, doorgebakken garnalen en een overheerlijke Californian Brownie uit de magnetron. Het Heineken biertje was toch het lekkerst. Wellicht heeft dit Hotel een Gordon Ramsey nodig om het hotel uit de jaren 80 te halen. Het uitzicht van het restaurant is ook voortreffelijk. Dat zal ik de volgende keer laten zien met de foto’s.

Vanmorgen ben ik met goede moed opgestaan. Wat zal deze dag mij brengen? Dit enthousiasme ebde snel weg toen ik me realiseerde dat de wekker eigenlijk om half vier in de ochtend is afgegaan. Omgeschakeld naar de tijd van India was ik nog niet, de wekker gaf netjes 07:00 aan. Ik sliep wel netjes om half elf. Maar ja dat is wel 02:00 op de wekker.

Een aantal foto’s van gisteren en vandaag

Visit to Mumbai day 1: 21 juli

De aankomst in Mumbai ging goed. Meteen al merkbaar dat het in India veel warmer is. Om 23:30 Indiase tijd is het nog steeds ongeveer 30 graden. Ik diverse hoeken en gaten op het vliegveld zitten medewerkers van het vliegveld gewoon te zitten. Alle rolstoelen die klaar staan voor invaliden zijn bezet door – wellicht hardwerkende – vliegveldmedewerkers gezellig kletsend. Het langs de douane gaan gaat vlot. Eenmaal buiten gekomen even wat paniek. Er staan allerlei dranghekken met naambordjes van personen en hotels. Als ik dan 10 seconden beduusd om me heen kijk is er al iemand die vraagt of hij mij kan helpen. Ik vertel dat ik een pick-up heb voor het Kohinoor hotel en waarna meteen de juiste chauffeur, met mijn naam op zijn bordje, mijn koffers overneemt op weg naar de auto. In de auto begint het toeteren al. Uiteindelijk ongeveer 10 minuten onder weg naar het hotel,

In het hotel werd ik hartelijk ontvangen. Lekker naar mijn kamer, douchen en gaan slapen.